Go to Top

Hoe mantelzorg leidt tot verfrissende helderheid

Afgelopen jaar was ik aan de beurt. Van de ene op de andere dag werden wij thuis mantelzorgers. Een paar vriendinnen waren mij al voorgegaan en alles wat zij erover hadden verteld klopte. Maar het bracht ook iets onverwachts, een enorme helderheid van geest.

Het is zwaar, je bent geen baas meer over je tijd, oh die dwingende telefoontjes van het ziekenhuis die je wel op moet nemen omdat ze anders de volgende op het lijstje gaan bellen en zo een enorme wolk aan ruis veroorzaken, de emotionele achtbaan, het gevoel van totaal out-of-control zijn, verwaarlozing van je vrienden. Het is er allemaal.

De intimiteit die zomaar ontstaat, het diepe besef dat je houdt van je familie, het gewaarzijn van er samen voor staan, de verdieping in de gesprekken, de zorg voor elkaar, de lieve attenties van je vrienden. Ook dat is er allemaal.

Vast heel herkenbaar.

Wat mij verraste was de helderheid die mij regelmatig overviel. Ik werd en word nogal getrakteerd op confrontaties met mijn gewoonten en patronen. Ik was verrast hoe mijn waarneming daarvan was aangescherpt, hoe ik helder kon zien hoe ik mij uit mijn evenwicht liet brengen. Ik zag ook overduidelijk waar mijn prioriteiten in het leven liggen, welke opdrachten klaar zijn en welke liggen te wachten op uitvoering. En ik ontmoet mensen die mij, opnieuw en weer op een andere manier, leren hoe ik in de innerlijke vrede kan blijven. En dat is een zegen.

Een intense tijd is het. En een waardevolle. Dat er in alle ellendigheid zoveel schoonheid zichtbaar kan worden. Dat je kunt loslaten en vasthouden tegelijk. Dat je op jezelf wordt teruggeworpen en daardoor beter samen kunt zijn. En dat je zo enorm wordt geholpen als je durft te vertrouwen.

There’s a crack in everything, that’s how the light gets in (Leonard Cohen).

4 Responses to "Hoe mantelzorg leidt tot verfrissende helderheid"

  • Hester Birnie
    28 juni 2018 - 14:01 Reply

    Bijzonder verhaal, je bent gezegend door het mantelzorger zijn op deze manier te kunnen ervaren.

    • Lia Hol
      28 juni 2018 - 14:56 Reply

      Dat is helemaal waar Hester. Dank voor je berichtje!

  • Barbara
    8 juli 2018 - 13:36 Reply

    Hallo Lia, mooi dat je dit deelt. Mijn eigen verhaal is dat ik nog vooral zit in ‘ik worstel’. En dat ik hoop dat ik straks ook kan zeggen ‘ik worstel en kom boven’. Want mantelzorger zijn, betekent voor mij ook zeker wel dat er een zee van verdriet en onvermogen is waar je in kunt verdrinken.
    groet,
    Barbara

    • Lia Hol
      16 juli 2018 - 10:04 Reply

      Hoi Barbara,
      Dat herken ik wel. Ik zie ook dat wij er in de familie allemaal anders op reageren. Juist daarom worden voor mij mijn eigen patronen zo duidelijk. Hoe ik dingen altijd doe, wat mijn reflexen zijn, waar ik op terugval. Hoewel ik het niet altijd prettig vind om die dingen onder ogen te zien, ben ik wel blij met die inzichten. Het werkt op een bepaalde manier toch bevrijdend.
      Maar we zijn er nog lang niet. Geen idee wat er nog komen gaat.
      Bedankt voor je reactie Barbara.

      groet, lia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *